Lied im Dialekt  

Startseite Zurück

Oberschelder Lied im Dialekt

Wäi worsch Froyer in O-wer-scheld noch schie

konnt mer ohne Furcht noch of der Stroße gieh.

Hau werrn Kenn en Hoiyer gonz schnell duut gefohrn,

Schoofe wern kaa mie gewosche en geschohrn.

-wern kaa mie gewosche en geschorn-.

*

Wäi worsch froyer doch noch en der Heimat schie,

Bergläu konnte doch noch of de Gruwwe gieh.

Backesläure konnt mer aach noch hirrn im Elf,

En der Hoch-o-we der pläis immer Punkt Zwölf.

*

Froyer ho de Bergläu Ei-se-staa gemacht,

en rond rim gobbs aach noch manche Eisestaa-schacht.

En der Hoch-o-we hat Eise ruht gbraut,

of der Schelderhette wouwern Ewe gebaut

*

Ewerall em Feld wouwer noch Korn gesoot,

en em Sommer aach noch alle Weese gemoht.

Wer de grießte Woawel Haa hat, der wor Stolz,

en em Schelderwald hollte mer fehrn Wenter Holz.

*

Wanns em Hirbst doa kalt woar wouwern Säu geschlocht,

koaner hät de Wurschtsopp zou der Zeit net gemocht.

Sälbst gemoochte Brootwurscht, bess´re goabs doch net,

en de Momme gob däy Wurscht de Mannsläu met.

*

Froyer worsch doch en der Chresdogszeit su schie,

en der Chresbaam deät noch en der Säueck stieh.

Wäivill Blächer Kuche wouwern hoam gedraht,

immer Kuche easse wouwer koan Minsch laad.

*

Sucht man zu erforschen der Erinnerung Sinn,

täglich wird gefahren Müll zur Kippe hin.

Jeder Wagen lehrt uns die Vergänglichkeit,

mit der ernsten Frage: Bist Du auch bereit?

 

 

Zum Altennachmittag am 3. Advent 1980

Von Walter Steubing